TPAW COLUMN - Dirk Deelstra

Van oud naar nieuw


Je kunt met weemoed terugkijken naar die goede oude tijd van vaste werktijden, vaste werkplekken en urenlange rookpauzes, maar daar word je ook niet vrolijker van. Oké, ik heb ook wel eens moeite met de nieuwe tijd: een Twix is voor mij nog steeds een Raider en ik kijk het liefst op zondag met het bord op schoot naar “Sport in beeld”. En een Sinterklaasfeest zonder pietendiscussies en blokkeerfriezen was natuurlijk veel leuker.

Maar ik heb ook ontdekt dat de nieuwe tijd geweldige vooruitgang biedt! Zo kunnen we nu op elke plek werken, en dat op elk apparaat en op elk moment! Daar droomde ik vroeger van toen ik begon als jonge werknemer. Zeker op het moment dat ik op een kamer geplaatst werd met een rokende, luidruchtige collega die alleen maar over zijn hobby, modelvliegtuigjes, kon praten. Met de deur dicht, zodat ik nog uren kon “nagenieten” van zijn haring met uitjes van die middag.

Daarom was mijn eerste kennismaking met de flexibele werkplek voor mij al een godsgeschenk. Ik kon op elke werkplek –dat waren nog echte computers toen! – inloggen en ik kon overal bij. Voor sommige applicaties had je wat inwerktijd nodig, of, in het geval van DM5, zelfs een driedaagse cursus. Maar het werkte wel! Nou ja, de techniek werkte, de mensen waren nog niet zo flexibel in die tijd. Werkplekken werden toegeëigend met plantjes, foto’s van kinderen of gewoon nog een hoeveelheid kruimels van de laatst genuttigde lunch. Voor de goede vrede ging je maar weer op je oude vaste flexibele werkplek zitten.

Daarom was het al bijna revolutionair dat we met de Kwaliteit-teams ook echt gingen flexen. Er werden afspraken gemaakt over de foto’s en de planten en heel langzaam zag je een zekere flexibiliseringontstaan. Met de iPad werd ons werkende leven verrijkt. De iPad: het hoogtepunt uit de geschiedenis van de moderne techniek. Tenminste, dat vinden mijn kinderen. Zij hadden al snel ontdekt hoe de iPad, zonder tussenkomst van papa, ontgrendeld kon worden. Daar kwam ik achter toen ik bij een extern overleg mijn iPad opende en ik middenin een goedlopende aanval van FC Barcelona belandde. Gelukkig lukte het me om het FIFA-spel na een tiental handelingen (swipen, drukken, schudden, verstoppen) te pauzeren.

De iPad was kennelijk toch niet zo’n ideaal hulpmiddel voor op de werkvloer, want ze werden snel weer ingenomen. Het was niet alleen vervelend dat je dat ding elke keer voor je kinderen moest verstoppen, er zaten ook functies op die onbedoeld het werkproces frustreerden. Het apparaat werd – gedreven door het succes – zo overmoedig dat het ongevraagd met de gebruiker begon mee te denken. De door mij vervloekte “woord-aanvulfunctie” leverde daarentegen leuke verslagen van vergaderingen op, dat dan weer wel.

Nee, dan de nieuwe laptops. Heel blij ben ik er mee! Inloggen met een vingerafdruk of even in de lens kijken, dat geeft een veilig gevoel. Je krijgt toch het idee dat je met je tijd mee gaat en het scheelt ook weer een wachtwoord onthouden. Handig als je halverwege de veertig bent! Gelukkig is het ook mogelijk om op de laptop te werken met meerdere schermen. Al is het niet eenvoudig om dit goed in te stellen! Maar ook hier geldt: gedeelde smart is halve smart. Kijk maar eens op een druilerige maandagochtend naar je ploeterende en vloekende collega’s die meerdere schermen proberen in te stellen en je bent zo van je ochtendhumeur af.

Dus ik ben eigenlijk wel groot fan van het TPAW’en. Al ben ik ben er wel achter gekomen dat je nooit helemaal onafhankelijk bent. Er zijn nog enkele verbeterpunten in het concept. Ik heb vernomen dat er in ons mooie nieuw ingerichte kantoor op elke verdieping een BHV-er aanwezig moet zijn. En bedacht me toen wel: is het dan nog wel verantwoord om thuis te werken? Ik denk dat ik binnenkort maar zo’n BHV-cursus ga volgen. Als je daar geen zin hebt: voortaan voor de bestelling van je Café Macchiato even vragen of er iemand met een EHBO-diploma aanwezig is in de koffiebar!